HELLO, BIG WORLD !!!

Ik ben .... Lapré.

Mijn mama (Danny Lausberg) en papa (Erik Lapré) weten nog niet of ik een meisje of jongen ben.

Die twee weten wel wat mijn voornamen zullen zijn als ik een jongen ben.
Over de meisjes namen moeten ze nog denken.
Dus ik laat jullie nog even in spanning over mijn voornaam.

Ik verwacht dat ik in juli 2004 op jullie grote wereld kom.
Eerst wil ik me, veilig bij mijn moeder, verder ontwikkelen.

Op 15 november 2003 vertelde mama aan papa dat ik eraan kom.
Papa vindt het geweldig! Hij is blij, trots en enthousiast.
"Nog even rustig aan", vond mama, want ik moest me nog even goed verder ontwikkelen. 

Sinterklaas had op 5 december 2003 wat leuks in de zak gedaan.

Op 5 januari 2004  gingen mama en papa met mij naar de gynaecoloog om mijn
eerste foto te laten maken. Vanaf dat moment draagt papa continu mijn foto bij zich.

Als je goed kijkt zie je ook mijn rechterhandje (net achter mijn hoofd).
Ik probeer naar jullie te zwaaien, maar mijn motoriek moet nog wat afgesteld worden.
Mijn ouders hebben mijn hartje al goed zien kloppen en mijn hele lichaam flink zien bewegen.
Hartstikke mooi en leuk om mij bewegend op de monitor aan mijn ouders te laten zien.

Op 12 januari 2004 is kennis gemaakt met de verloskundige.
Ze kunnen mij daar niet zien. 
Wel heb ik goed mijn, hard werkend en snel kloppend, hartje laten horen.
Geinig hè?

Opa en Oma Lapré werden op 18 december 2003 over mijn komst geïnformeerd.
Ik heb alvast een paar knal rode sokjes en een shirtje van hun gehad.

Oma is ook meteen begonnen met het vervaardigen van haar traditionele geboortemand.
Het wordt een mand met 10 (meest zelfgemaakte) cadeautjes. 
Vanaf mijn geboorte mag er iedere dag 1 cadeautje uitgepakt worden.
Dit wordt een vrolijke clown.

Op 11 februari zijn we weer naar de verloskundige gegaan.
Mijn ouders zijn trots dat het zo goed met mij gaat.
Uiteraard heb ik weer mijn hartje laten horen.
Dit keer nog duidelijker en harder. Flink hè?
Af en toe heel even wat zachter of onregelmatiger. Ik ben dan niet even een ommetje aan het maken, zoals papa denkt. Nee, dat hoort nu nog zo.
En dan laat ik mijn hartje weer snel het krachtige ritme oppakken. Er wordt dan weer meteen aandachtig geluisterd.
Alles gaat prima met mij!
Mijn ouders weten overigens ook al wat mijn namen zullen zijn als ik een meisje ben.

Ik maak het mama wel wat moeilijk en zwaar. Ze voelt zich vaak  moe en soms heeft ze het gevoel dat de flauwvalt.
Het is in ieder geval een goed teken voor de zwangerschap c.q. voor mij. (Het betekent dat de placenta een goede bloeddoorstroming heeft, aldus de verloskundige.) 
Doe het dus maar rustig aan, mama. 
Bovendien, papa is er ook nog. 
Hij wilt van alles doen. Nu is hij lekker druk met een babykamer.

Op 10 maart 2004 weer naar de verloskundige.
Dit keer was het bezoek erg kort.
Alles gaat uitstekend!
Mijn hartje is weer beter te horen. 
Het was nu ook mogelijk om de hartslag van mama en het ritme van mijn hartje los van elkaar te horen.
Zoals gezegd, alles gaat uitstekend. En we stonden snel weer buiten.

Joepie!!! 
Papa heeft mij (eindelijk) officieel erkent en mijn geslachtsnaam is nu echt officieel: Lapré
Dit is gebeurd op 22-03-2004 in het gemeentehuis, middels een 'Akte van erkenning".
Toch leuk, zo'n officiële akte.
Mama en papa hebben van de ambtenaar van de burgerlijke stand meteen het formulier inzake 'het gezag' meegekregen. 
Deze moet na mijn geboorte (ingevuld) ingeleverd worden. 
Wat een geregel nog hè?

Zo, ik heb papa laten voelen dat ik echt in de buik van mama zit.
Af en toe beweeg ik even.
Papa vindt dat geweldig en gaat steeds op zoek naar me.
Dan voelt bij een 'hard' plekje, maar hij weet niet wat dat is. :-)
De ene keer is het mijn rug, de andere keer mijn hoofd, billen, benen enz.
Vervolgens beweeg ik, of verdwijn langzaam, om daarna weer ergens anders op te duiken.
Het is net verstoppertje.
Mama gaat er dan lekker bij liggen, terwijl papa en ik verder spelen.
Met plezier genieten we er alle drie van. :-)

Op 06-04-2004 zijn we weer bij de verloskundige geweest.
Alles loopt prima op schema.
Mijn hart klinkt nu ongelooflijk krachtig en constant.
Vanaf nu zal het bezoek aan de verloskundige om de drie weken zijn.
Prima! Ik blijf het leuk vinden om mij(n hartje) te laten horen.



Zo! Wat papa betreft kan ik komen :-).
Mijn kamer in Baarn is zo goed als klaar.
Natuurlijk blijf ik nog even lekker in mama's buik.

Op 26 april 2004 (wat later dan eigenlijk de bedoeling was) heb ik weer iets heel erg leuks gedaan.
Een pret-DVD van mij laten maken.
Ik heb meteen een demonstratie gegeven van wat ik allemaal al kan.
Ondertussen werd ik helemaal bekeken.
Ruggengraat, hoofd, bewegende armen, benen, handen, vingers. 
Alles ziet er gezond en perfect uit!
Ik ben nu zo'n 35 centimeter groot.
Terwijl ik van alle kanten bekeken werd, heb ik meteen laten zien hoe gemakkelijk ik mijn been naar mijn neus kan bewegen. Mijn voet leg ik dan zelfs op mijn voorhoofd neer. (Een ware acrobaat!)
Ik kan ook op mijn tenen sabbelen, maar geef toch de voorkeur aan mijn duim.
Kijk, hieronder heeft mijn mond mijn duim gevonden en heb ik mijn wijsvinger over mijn neus gelegd.



Aandoenlijk hè?

Hieronder een foto, waarbij ik mijn voetje recht tegen mama's buikwand zet.



Papa is ook even aan het puzzelen om te kijken hoe een stukje van de DVD-film op deze pagina gezet kan worden.

Mijn mama en papa weten nu wel of ik een jongen of meisje ben.
Maar voor degenen die het nog niet weten, wordt het even als verrassing gehouden.
Er wordt immers nog zoveel gespeculeerd en er worden nog zoveel weddenschappen afgesloten...... :-)
Het belangrijkste is dat alles heel erg goed met mijn ontwikkeling gaat.
De pret-DVD geeft fun en een heerlijk gevoel.
Heel erg fijn!
 
Op 28 april weer bij de verloskundige geweest.
Nu is dat opeens niet zo spectaculair zoals bij de DVD opnamen.
Het blijft mooi om mijn hartje te laten horen.
Alles gaat prima!

Moederdag 09 mei 2004.
Met een beetje hulp van papa, zorg ik vandaag voor ......


Ik wil nog wel eens de hik krijgen.
Mama voelt dat dan natuurlijk ook.
En nu heeft papa dat ook een keer gevoeld.
Toen hij dat voelde dacht hij: "Krijg nou de hik!"

19 mei weer naar de verloskundige.
Alles gaat prima en het aftellen is begonnen.
We moeten vanaf nu om de twee weken even langs.

14 juli 2004 11.33 uur
Hoera!!!
Hier ben ik!!!
Papa moet nog even mijn navelstreng doorknippen.


Daniël Gerd-Jan Frederik Lapré
(Ze noemen mij Daan)
Ik ben kerngezond geboren en weeg 3750 gram.







O ja, mijn emailadres is: daan@lapre.nl